Jestes tutaj: Home » LITERATURA » Świat widziany oczyma chorego: „Ołówek”

Świat widziany oczyma chorego: „Ołówek”

(fot. materiały prasowe)Katarzyna Rosicka – Jaczyńska „Ołówek” – książka, którą każdy z nas powinien przeczytać, bowiem skłania do myślenia o życiu, które pędzi nieubłaganie i nigdy nie wiemy co nam przyniesie los.

Książka autorstwa Katarzyny Rosickiej – Jaczyńskiej jest wzruszającą opowieścią o walce z nieuleczalną chorobą SLA. Opowiada o pięknych chwilach, które mogły trwać wiecznie, ale odeszły na zawsze. Wszystko co było jest przelotnym wspomnieniem.

Autorka była zadowoloną z życia kobietą, która miała wszystko. Okres studiowania w Warszawie był czasem towarzyskich spotkań, zabawy, nauki. Poznała przyszłego męża, urodziła trójkę dzieci. Miała pracę, która dawała jej satysfakcje i pozwalała się rozwijać. Była czterdziestoletnią kobietą, która nie zastanawiała się co minęło w jej życiu, tylko myślała co jest jeszcze do zdobycia, osiągnięcia. Pogoń za szczęściem, pieniędzmi czy samozadowoleniem pochłaniał cały czas. Nie było czasu na zastanawianie się czy coś minęło. Jednakże życie okazuje się nieprzewidywalne, ponieważ wieść o chorobie jest dosłownie jak wyrok śmierci.

W „Ołówku” mamy do czynienia z historiami zarówno z przeszłości  jak i teraźniejszości. Taki zabieg celowo jest użyty, by ukazać kontrast, dwie strony życia jednej osoby, która tak wiele przeszła.

Autorka na wstępie swojej historii stara się przekazać czytelnikowi bardzo ważną radę na życie, by cieszył się z każdej chwili i doceniał wszystko co go otacza, a ludziom chorym mówi, żeby się nie poddawali i walczyli, ponieważ zawsze warto jest żyć i wierzyć, że będzie lepiej. Nie można się poddawać, bowiem ona sama nie może się pogodzić z tym, iż ludzie chorzy egzystują w stworzonej przez siebie rzeczywistości, która przepełniona jest jedynie samotnością i bezradnością. Ona sama tak nie chce żyć, pomimo wszystko, bowiem nie chce wyłącznie „półistnieć”, lecz pragnie, by traktowano ją z szacunkiem, potrzebuje tak samo jak zdrowy człowiek miłości, zrozumienia i rozmowy.

Młoda kobieta, która mówi sama o sobie: […]Dzisiaj tkwię w bezczasie, bezruchu i bezrobociu. Jestem nieuleczalnie chora. Stopniowo traciłam pracę, pieniądze, urodę, przyjaciół, wreszcie dzieci, aż zaskoczona i przerażona chorobą, zamknęłam się w swoim własnym świecie. […]I tak oto utknęłam na wózku inwalidzkim na środku dywanu w moim pokoju. Dostaję jeść, jestem myta, czesana i… to wszystko”, ma jednak jeszcze resztki sił, by budzić się każdego nowego dnia i walczyć o lepsze jutro.

Książka Katarzyny Rosickiej – Jaczyńskiej jest godna polecenia, ponieważ zasługuję na uwagę i skłania do refleksji nad własnym postępowaniem i życiem, ponieważ nigdy nie wiemy kiedy ono się skończy, a każdy z nas ma jeszcze tak wiele do zrobienia. Premiera książki odbyła się już 14. listopada 2011 roku, ale osobom, które nie miały jeszcze możliwości by przeczytać – gorąco polecam.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*


8 + osiem =

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *

1 320 611 Spam Comments Blocked so far by Spam Free Wordpress

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

© 2012 Coolturalni24.pl - Lepsza strona kultury

Przejdź na górę strony